birseyyahgeziyor.com
43.OKULSUZLUK ZOR MU?

       “Okulsuzluk zor” diyorlar, “yoo değil” diyorum. Ama aslında zorlukları var elbet. Bazen İbrahim’le bu süreç üzerine konuşurken öyle noktalarda tıkanıyorız ki, o an çocuğu okula gönderip 12 sene kadar, tüm o düşündüğümüz konuları hiç düşünmemenin ne kadar kolay ve rahat olduğunu anlayabiliyorum ebeveynler açısından. Bu rahatlık varken, sırf özendiği için hiç kimsenin böyle bir süreci tercih etmeyeceğini düşünüyorum ben.

       İşkolik insanlar gibi mesela. Ben asla işkolik olmadım hayatımda ve sırf işkolik birine özenip de öyle olmak için kendimi zorlamayı tercih etmeyeceğimi biliyorum. Böyle bir tercih, bir özentiden çok daha fazlasını gerektiriyor. Bir kere çocuğun hangi konulara hangi yoğunlukta ilgi duyacağını ve bu ilgi ve merakına istinaden hangi ihtiyaçların doğacağını kestirmek neredeyse imkansız. En fazla, az çok öngörebilir, ihtimaller dahilinde, belki maddi olarak tedbirli olunmaya çalışılabilir.

      Ülkemizde böyle bir tercihi destekleyecek ya da en azından sosyal imkanlar sunabilecek sistemler olmadığı için, her şeyi bizim düşünmemiz gerekiyor elbet. Bu düşünme, “devlet mi yoksa özel mi?” sorunsalından kat kat daha komplike ayrıca. Bununla birlikte, tüm bunlara rağmen, vicdan tartımda her zaman kat kat ağır basan zorunlu eğitime mecburen (kendi isteği olursa işler çok farklı evrilir de...) maruz bırakmama kararlılığı ve buna ek, evladın okul sistemini isteme ihtimali gerçekleşirse neyi nasıl yapabileceğimize dair bir milyon düşünce 🤯. Bazen beynim yanmıyor değil 💆🏼‍♀️. Sistemin her şeyi bizim için hallettiği ve okulsuzluğu da seçme özgürlüğümüzün olduğu geleceğe buralardan selam olsun 🙋🏼‍♀️. Gelecek de bir gün gelecek elbet...

Yorumlar

Yorum Gönder E-Posta bilgisi gizli kalacaktır.