birseyyahgeziyor.com
44.Çocukluk

       Çocuğuma yaklaşımlarımın nasıl olacağını düşünürken, önceliğim kendi çocukluğumdaki hislerimi, beklentilerimi hatırlamak oluyor. Çoğu zaman kendimi nasıl ifade edeceğimi bilemediğimi, bulduğum yolların, dış etkenlerden ötürü tam olarak bana uymadığını ve yer yer törpülenip yer yer üzüldüğümü hatırlıyorum. Bu sadece bir kesit elbet ve benim hikayem bana özel.

       Çocuğumu gözlemlerken onun da kendini ifade etmek için yollar aradığını görebiliyorum. Mizacı hem kendine özgü, hem de anne ve babasının yapısından-genlerinden aldığı noktalarla dolu. Bu yüzden onu gözlemlerken, “ben de çocukken tam olarak böyle tepki veriyordum böyle bir olaya” gibi cümlelerimiz var İbrahim’in de benim de. Bu, bizim ebeveynlik sürecimizi oldukça güzel destekleyen bir keşif , bir farkındalık bizim için.

       Çocukken bize nasıl yaklaşılmasını istediysek (bunu aldığımız ve alamadığımız deneyimlerimiz olmuş), anne-baba olarak çocuğumuza o şekilde yaklaşmaya çalışıyoruz. Kendi mizaç özellikleri gereği yaptıklarınıysa, elimizden geldiğince anlamaya, anlamlandırmaya çalışarak. Bunların hepsi, “olduğu kadar” yapılıyor elbet, eksiklerimiz hatalarımız Seyyah tarafından affola dileğiyle de ilerliyoruz.

      Bu ebeveynlik yaklaşımının faydasını, okulsuzluk tercihinde ben çok görüyorum. Öğrenme sürecini desteklemek adına yaptığım gözlemler ve verdiğim tepkiler de tüm bu anlamlandırma çabasıyla destek buluyor benim için. İbrahim, bizde daha mantıklı daha sağlamcı olan taraf, ve daha net 👍🏻. Bu konuyu bağlamak istediğim noktalar var elbet. Bu noktalardan ilki “ akranzorbalığı “. İyi okumalar ...

 

Zeynep 

 

 

 

Yorumlar

Yorum Gönder E-Posta bilgisi gizli kalacaktır.