birseyyahgeziyor.com
*Anneliğim

             

       Harika bir anne miyim? Hiç hatam yok mu? Çocuğumla her şey her zaman sorunsuz mu gidiyor?  Sadece insanım öncelikle. İyi ve eksik ve hatalı ve kusurlu ve başarılı ve daha pek çok şeyimle, ben anneliği çok sevdim, en başından beri.

       Çok şükür sağlıklı bir bebeğimiz vardı ki; bizim için de çok farklı ve yeni olan çocuklu hayatta sadece çocuklu hayatın zorluklarıyla ilgilendik. “Çocuk büyütmek çok zor” cümlesini çevremde o kadar çok duyuyorum ki. Ve böyle düşünülmesinin, bu şekilde deneyimlenmesinin de o kadar çok nedenini gözlemliyorum ki. Kimi neden tamamen yaşayanın kendi elindeyken, kimi neden dış kaynaklı ve değiştirilemiyor. 
 

       Biz, zorlayan dış kaynaklı nedenleri minimuma indirmiş, bize bağlı zorlayıcılık yaratan nedenleri de kolaya çevirmeye çalışan iki ebeveyn olduk çıktık ve bu beni çok mutlu ediyor. Bunu yapabilmemizin nedenleri çeşitli. Belki kendi çocukluklarımız, yaralarımız, güzel-kötü anılarımız, hayata bakış açımız; belki de hayatımızdan elediklerimiz ve hayatımıza kattıklarımız... 

       Çocuklu hayat beni çoğu anne kadar çok zorlamadı.Çünkü bakış açım zorluğuna değil güzelliğine odaklanan bir bakış açısı. Kendimi hiç bir zaman yetersiz, eksik ya da sürekli hata yapabilirmişim gibi hissetmedim. Hatalarım oldu, kusurlarım da var elbet, ama gördüğümü düzelttim, sonuçta benim elimde olan şeyler bunlar. Düzeltemiyorsam yardım istedim, yetemiyor yetişemiyorsam yetişebildiğim kadarıyla mutlu olmaya odaklandım ve oldum da. Merkezde sevgi vardı, bu yüzden de kendime; tüm ilk defa anne olan kadınlar kadar tecrübesiz olmama rağmen, güvendim. Sonucu iyi-kötü gibi, harika ya da berbat gibi sıfatlarla değerlendirmem mümkün değil, çünkü sonuç öyle bir şeyler değil! Sonuçta genel olarak ben mutluyum, çocuğum da eşim de mutlu ve sevgiyi merkeze koyup bağlarımızı sağlam kurarak, ilişkilerimizi sağlıklı devam ettirmek için elimizden geleni yaparak yaşıyoruz. Kah düşe kalka, kah yanıla yanıla, ama elimizden geleni yapıyoruz.

       Okulsuzluk tercihi de genelde düşünüldüğü kadar zorlamıyor beni. Ama bu hiç zorlanmadığım, zaman zaman bunalmadığım anlamına da gelmiyor. İnandığım şeyse, içinden çıkamayacağım hiç bir durumun olmadığı; bu duruma da iki günde gelmedim elbet, eskiden farklıydım. 
 

       Bazen sıkılmak, bunalmak, zorlanmak da iyidir, dibe battıkça nasıl çıkacağını düşünüp, yollar arayıp bulup uğraşmayı seviyorum. Yoksa hayat bayağı boş olurdu gibi geliyor. Benim de sorunlarım, üzüntülerim, kendimi zayıf hissettiğim anlar olabiliyor. Ama hep geçti, geçiyor ve geçecek de; buna inanıyor ve bu şekilde yaşıyorum. 
 

       Anneliğimi seviyorum, önemli olan da bu benim için. Kimsenin anneliği ile kıyaslamıyorum, bu yüzden de kimseden daha iyi ya da daha kötü olduğumu düşünmüyorum, öyle bir hissiyatım da yok zaten. Annelik macerasında nasıl olduğumu bilmek için kıyasa ihtiyacım yok, üzerinde düşünmeyi seviyorum ve gördüklerim beni mutlu ediyorsa, içim rahatsa tamamdır diyip geçiyorum. Çocuğuma da bana da (bize de) yapıştırılan sıfatları umursamıyorum(umursamıyoruz). Benim için önemli olan bizim aramızdaki kelimelerimiz, ister sıfat olsun, ister zarf, fiil, isim ... 
 

       Annelik benim için kainat kadar geniş bir kavram, bu yüzden genelleme yapıp şöyle bir anneyim ya da böyle bir anne değilim diyemem. Konusuna göre mükemmel, konusuna göre hatalı, bazen doğru bazen yanlış, yer yer yumuşacık, bazen keskin, kimi kararda mantıklı kiminde duygusal, nadiren sınırlı, çoğu zaman sınırsız, kızınca sinirli, oldukça sabırlı, çoğu zaman kusurlu ama bazen de onun gözünde kusursuzum . . .

 

       Zeynep

 

Yorumlar

Yorum Gönder E-Posta bilgisi gizli kalacaktır.